Eat cake, she said… Gisteren, na weer een prachtige opleidingsdag waarin ik mezelf echt kon toestaan om te spelen en te ontdekken in het werken met energie, belandde ik op het strand van Wijk aan Zee. Even uitwaaien en de dag van me af laten glijden.
Op het moment dat ik de auto uitstapte, voelde ik de bui al hangen… Dit was dat strand. Dat strand waar we onze laatste strandwandeling liepen, rond midzomer vorig jaar. Ik was er al eerder geweest, dus de tranen die me uit het niets overspoelden, verrasten me.
Rauwe rouw uit onverwachte hoek
Het was donker. Er was niemand op het strand. De regen was van zachtjes tikken overgegaan in koude striemen op m’n wangen. Zich vermengend met de warme tranen op m’n huid. Rauwe rouw uit onverwachte hoek. Rauwe klanken uit m’n keel, boosheid die zich vermengde met intens verdriet dat zich al een tijdje niet meer had laten horen. Ik huilde de tranen, schreeuwde de klanken. En ondertussen genoot ik. Van het zand onder m’n voeten, de rollende golven, de striemende regen en de fijne gedachten aan onze laatste strandwandeling samen. Daar op precies dat strand.
Met een vervuld hart en een dikke glimlach, koos ik voor een toetje: rabarber tarte tartin met kaneelijs. Wat zou ze daarvan hebben genoten!
Het zilt en het zoet
Vanmorgen ging ik, nog voor het ontbijt, naar datzelfde strand. Knalroze kleurde de lucht bij het opkomen van de zon. Zie ik nou een… Roze regenboog? Hoe langer ik keek hoe meer kleur de regenboog kreeg. Rainbows & unicorns. Ze bestaan echt… Was het enige wat ik kon bedenken, grinnikend over haar unicorn-tas in mijn hotelkamer.
Al wandelend over het strand werd het lichter. De wind trok aan, de regen kwam, het zand striemde. Toen ik me had omgedraaid viel mijn oog op een klein hoopje in het zand. ‘Is dat nou een zeehondje!?’ Eenmaal dichterbij deed ie één oog open: ‘ik doe het nog hoor! ‘.
Met een big smile liep ik terug. Hoofd in de wind. Koude wangen. En een warm hart. Genietend van de pot met goud. Precies daar waar het zilt en het zoet elkaar ontmoeten 
In de zomer van 2024 overleed mijn liefste vriendin Sam. Het proces rondom haar overlijden was intens, prachtig en rauw. Het gemis groots. Zo af en toe deel ik erover. En ik deel over haar honden. Want die wonen nu bij ons. Omdat rouw zoveel meer is dan iemand verliezen om wie je geeft. Vriendschapsliefde. In al haar facetten.
Wat een mooie site, Rianne. Dapper dat je de stap op de laatste dag van 2025 hebt gezet. Je persoonlijke verhaal met diepgaande gevoelens raken me. Rouw komt altijd koud op je dak vallen, maar kan tegelijk warme gevoelens en herinneringen oproepen.
Heel veel succes met je website!
Dankjewel Marsha, wat lief! En ja…rouw heeft zoveel gezichten. Verrassend vaak zo anders dan je denkt. Liefs voor jou!