En over hoe dat kastje een plek kreeg in mijn coachpraktijk.
Gisteren was het een jaar geleden dat mijn liefste vriendin overleed. Een jaar met rouw, liefde, ontwikkeling en groei. En een jaar met ruimte voor ontstaan.
De afgelopen weken heb ik me gestort op project ‘kastje van Sam’. Het stond in haar slaapkamer in Drempt, klaar voor de kringloop. Ik nam het mee, liet het staan tot vorige zomer. En zo in die laatste weken vorig jaar, begon ik met verf afkrabben. Een k-klus in een vergelijkbare periode. Waarin ik mijn plannen en voortgang met haar deelde. Over het kastje en m’n coachpraktijk. Eindelijk wat webteksten die op papier kwamen. En zij me nog voorzag van feedback, ‘want dat kan ik prima nu ik toch op de bank lig, met m’n hoofd is niks mis’. Vervolgens kwam het leven (en haar overlijden) er tussendoor en bleef het weer staan. Zowel het kastje, als m’n coachpraktijk.
De laatste weken kriebelde het weer. Gewapend met Sam’s playlist, verfbrander, schuurmachine en verf werd het een rouwproject, dat kastje. Ik brandde, schuurde, dacht na over verf en daarmee over inrichting. En schilderde laag voor laag mijn toekomstplannen op haar verleden. Dat het kastje in m’n praktijk kwam, dat was zeker. Toen we op 21 juni haar boodschappenbriefjes (waarvoor dank aan wie ze schreef!) eindelijk in het vuur gooiden, kwam de ruimte daarvoor ook. Letterlijk en figuurlijk. Een laatste klus geklaard, tijd om weer vooruit te kijken.
Tijdens de 3e keer luisteren tijdens het verven, lukte het me zonder te huilen bij ‘The way you take time’. Een kleine mijlpaal. En het kastje was zo goed als af. Sinds woensdag staat ie in m’n nieuwe praktijkruimte aan huis. Dat fijne oude kastje, met weer een nieuw verhaal. Right in time. Dacht ik. Want toen ik de verdrietjes uit m’n lijf wilde mediteren, en vanaf haar schaap op de grond voor het kastje omhoog keek, bleek er nog een stukje vergeten. Soms moet je ervoor op z’n kop gaan staan. Maar die signalen, die blijven komen. Morgen maken we het af… Of we laten het zoals het is. Luv you lieve Sam…
In de zomer van 2024 overleed mijn liefste vriendin Sam. Het proces rondom haar overlijden was intens, prachtig en rauw. Het gemis groots. Zo af en toe deel ik erover. En ik deel over haar honden. Want die wonen nu bij ons. Omdat rouw zoveel meer is dan iemand verliezen om wie je geeft. Vriendschapsliefde. In al haar facetten.
0 reacties