‘Haal het hele kippenhok er maar uit!’ zei ik in 2017, toen ik voor het eerst bij mijn gyneacoloog binnenkwam. Uiteindelijk hakte ik in mei 2024 de knoop door en kwam ik op de (lange) wachtlijst voor een baarmoederverwijdering. Wegens mogelijke endometriose, een vermoeden van adenomyose, vleesbomen en bijkomende klachten die horen bij de peri-menopauze, ofwel; de overgang. Mijn operatie vond plaats in maart 2024. Intussen is het een jaar later en deel ik hier mijn reis met endometriose.
Jaren was ik al aan het ploeteren. Alle mogelijke diagnoses waren al voorbij gekomen. Alle specialisten al gezien. Met ‘het hoort erbij’ en ‘het zal wel stress zijn’ als standaardantwoord op m’n klachten. Want tja, wat moet je met een vrouw die van de ene klacht in de andere valt en altijd moe is? En daar, bij die gynaecoloog kreeg ik, nog voor we halverwege het 1e gesprek waren, het verlossende antwoord: ‘Je hebt endometriose’.
Op het moment dat ik dit schrijf, in maart 2025, zit ik op de laatste dag van m’n allerlaatste menstruatie. Ooit. Met weemoed. Want pfoeh, het is nogal wat, dat kippenhok eruit…
Endometriose – mijn reis na de diagnose
Dat ene gesprek, toen in 2017 is een allesveranderende mijlpaal gebleken. Waar ik nu nog dagelijks de vruchten van pluk. In m’n gezondheid, m’n dagelijkse leven, maar vooral ook in m’n werk. De diagnose op zichzelf gaf lucht: het zat niet tussen m’n oren, de moeheid was geen stress en de pijn hoorde er zeer zeker niet bij, bij het vrouw zijn. Alleen dat al maakte dat het leven leefbaarder werd. En ik nog steeds beter voor mezelf ging zorgen: stressreductie was daar zeker een onderdeel van. Net als voeding, beweging en zorgen voor de juiste mensen om me heen, voor ’technisch’ en mentaal onderhoud. Met de arts sprak ik af om voorlopig alleen te monitoren. Hormonen en ik zijn geen vrienden. En met de wetenschap dat… kwam er rust.
Mijn klachten waren een hele tijd best te doen. Met de pijn kon ik dealen. Omdat ik (eindelijk) wist wat er speelde, leerde ik steeds beter om toe te geven aan de (soms uitputtende) moe. Waar ik voorheen mezelf continue over m’n grenzen heen gooide (niet aanstellen, gewoon doorgaan), lukte het me steeds beter om naar m’n lijf te luisteren. Rust te nemen. Beter om m’n menstruatles én ovulaties heen te plannen. Ik ontdekte welke klachten ‘normaal’ waren voor mij en welke absoluut anders. Dat maakte dat ik ontdekte dat er tegen m’n menstruatie vaak blaasklachten ontstonden. Reden voor een MRI in 2019. En uiteindelijk een telefoontje dat ik een operatie moest overwegen, wegens verklevingen van darm en eierstokken. Ai….
Wel een endometriose operatie, nog geen baarmoederverwijdering
Na die een paar jaar monitoren (op mijn verzoek) kwam er uiteindelijk een opschoonoperatie in 2020. Daarbij werd endometriose verwijderd uit de holte van Douglas, van m’n darmen, m’n buikvlies en eierstokken. Een pittige ingreep, met een veel langer herstel dan verwacht. Voor een baarmoederverwijdering vonden we het toen toch wat vroeg en geen directe noodzaak meer qua klachten. Intussen wist ik ook dat ‘het kippenhok eruit’ makkelijker gezegd was dan gedaan, op mentaal vlak. Het werd wat beter, na de operatie. Maar niet veel. Conditioneel werd het zelfs nooit meer hoe het was.
Toen er een paar jaar later weer meer klachten kwamen, kwam er ook een nieuwe mri. Er was mogelijk nieuwe endo. En misschien ook adenomyose (endometrioseweefsel in de baarmoederwand). Advies: baarmoederverwijdering en opnieuw schoonmaken. Dit advies werd niet gegeven door mijn eigen arts overigens, maar door een kundige collega. Mijn eigen gynaecoloog wist wel beter, die kent me inmiddels goed genoeg om te weten dat dit soort beslissingen op mijn tijd en tempo gemaakt worden.
Systemisch werk als inzichtgever in mijn proces met endometriose
Wederom hielp het me om te weten dat ik ‘niet gek’ was en de klachten écht, dat ik ze me niet inbeeldde. En kon ik weer even door. Met de belofte dat ik aan de bel zou trekken als het erger werd. Systemisch (lichaams)werk was intussen onderdeel van mijn zelfzorg programma geworden. De opleiding, de sessies, het voelen op een diepere laag. Het hielp me enorm in het acceptatieproces. Maar ook: langzaam het vertrouwen krijgen dat ik écht voor mezelf mag kiezen. Dat ik m’n lichaam mag bewonen. Dat ik niet met de pijn hoef te blijven dealen. Ook als dat betekende dat er weer een operatie zou komen.
Die inzichten die ik toen opdeed bleken goud. Toen ik er ook nog overgangsklachten bij kreeg, menstruaties heftiger werden en de onvoorspelbaarheid daarvan groter, werd de baarmoederverwijdering een optie. Na een vakantiereis, die wat taferelen kende die ik niet meer had gehad sinds m’n 16e, had ik het erover met m’n gyneacoloog. Met tranen dit keer deelde ik dat ik een baarmoederverwijdering overwooog. Dikke tranen zelfs. ‘Hier waren we nog niet eerder samen he?’ zei hij. Want tot nu toe maakte ik alle keuzes in dit traject met een volmondige ja en zo zeker als ik maar kon zijn.
Een nieuwe fase tegemoet: zonder baarmoeder
Dit was anders. Definitiever. Een eind aan een levensfase. Een vroegtijdige overgang naar een nieuwe fase. Afscheid van een orgaan. Misschien wel een gezond orgaan. Want het is nog steeds niet zeker of er wel echt adenomyose zit. Het blijkt diep te zitten, dat ‘het hoort er nou eenmaal bij’ en mijn interne twijfelaar tierde er welig op. Ik werd op de wachtlijst geplaatst. ‘Doe maar februari, dan kan ik er rekening mee houden en heb ik tijd om eraan te wennen’ zei ik nog. En dat deed ik. En wat was en ben ik blij met de manier waarop ik in dit traject altijd de ruimte voor eigen keuzes heb gehad. Op mijn tempo.
Want die eerste noodkreet over het kippenhok eruit was precies dat: nood. Met tal van fijne mensen die hun vakgebied eer aan doen, werkte ik toe naar mijn operatie vrijdag aanstaande. Dat gaf tranen om dat wat nooit meer is, niet-gevoelde gevoelens die ergens onder het stof lagen, afscheid van en rauwe rouw om wat is. Diepe en mooie inzichten in bijzondere sessies in het systemisch werk, bij de craniosacraal en de haptonoom. De conclusie dat ik er helemaal ok mee ben, met het verliezen van mijn baarmoeder. Én dat ik het liever anders had gezien. En dat mag er zijn. Naast elkaar. Levend verlies in optima forma.
Goed voorbereid wachten op wat komt…
Uiteindelijk duurde de laatste weken – want wachtlijst – lang. Erg lang. En ik geloof niet dat ik meer voorbereid kan zijn dan dat ik ben. Met goede moed en frisse tegenzin voor vrijdag, ga ik vol vertrouwen deze nieuwe levensfase tegemoet. Zonder kippenhok. Met hoop op nieuw levensgeluk 
Een iets beknoptere versie van dit stuk schreef ik vorig jaar in maart 2025 op mijn Facebook. Een paar dagen voor de operatie waarbij mijn baarmoeder verwijderd zou worden. Er komt een vervolg, met hoe het me toen is vergaan en hoe het nu is. Ik kan alvast verklappen: wat een wereld van verschil!
Ik deel mijn reis met endometriose omdat er meer bekendheid voor deze belemmerende ziekte mag komen. Nog teveel vrouwen horen van jongs af aan dat menstruatieklachten normaal zijn of dat pijn er nou eenmaal bij hoort. Dat is niet zo. Endometriose komt voor bij minstens 1 op de 10 vrouwen. Adenomyose mogelijk nog vaker. Ken of ben je iemand met hevige menstruatieklachten? Of klachten in de rest van je cyclus die je leven belemmeren? Check dan www.endometriose.nl voor meer info. Je bent niet alleen.
0 reacties