Vriendschapsliefde – Wanneer ‘voor als ooit’ NU wordt

Deze post schreef ik op 13 augustus 2024. Een dag voor mijn liefste vriendin zou overlijden dankzij uitgezaaide borstkanker. Ze koos voor euthanasie en ging door een dapper proces waar veel bij komt kijken. Een van de belangrijkste dingen was de zorg voor haar honden. Ik ben blij dat ik daar voor haar wat rust in heb kunnen brengen.

‘Ja tuurlijk!’ antwoorde je toen ik vroeg of het ok is om nu al wat te delen over dat de hondjes, jouw hondjes, bij ons komen wonen. Omdat daar best wat vragen over zijn. Nou… Zo natuurlijk is dat niet hoor. En toen ik eenmaal begon te schrijven bleek het makkelijker zo. Dus deze post is voor jou lieve Sam – Sorry, not sorry….

Liefste Sam,

Gistermorgen liepen we al vroeg samen door het bos, jouw Spotties en ik. En niet voor het eerst deze week. Toen ik zo even naar ze stond te kijken, terwijl ze samen stonden te klooien rond een molshoop, realiseerde ik me pas écht hoe diep ze in mijn hart zitten. En hoeveel ik in dit kijken en genieten van jou heb geleerd lieve Sam Hun samenspel is zo subtiel, dat het lijkt alsof ze elk hun eigen plan trekken. Maar ondertussen… Hoe beter je kijkt, hoe meer je het ziet. Hoe leuker ze zijn. Zei jij dat niet ooit? (Altijd )

Binnenkort komen ze bij ons wonen, jouw lieve Lady Liv en Driven-Drijfje-Joker. Om de meest stomme reden ever Maar wat ben ik blij dat wij ze een nieuw en hopelijk fijn thuis kunnen bieden, als jij er straks niet meer bent. Want van alles wat ik de afgelopen tijd voor je heb mogen doen, is dit het enige waarin ik voor mijn gevoel écht wat voor je kan betekenen. En voor hen. En dat overstroomt me met liefde

Ooit lang geleden sloten we een deal: als er wat gebeurt, zorgen we voor elkaars honden. Little did we know… Tot 2 jaar geleden. ‘Ik heb borstkanker’ zei je. Na veel te lang elkaar niet gezien, al wandelend over de hei. Hallo mokerslag. Een paar weken later bleek het uitgezaaid en weinig meer aan te doen. Hallo nieuwe mokerslag. We kwamen er samen van bij, met thee en lekkers. Want dat is onze go-to. For better and worse… ‘Voor als ooit’ werd ineens realistischer dan ooit

Toen Liv als pupje bij je kwam wonen, vroeg je of ik haar peettante wilde zijn ‘voor als ooit’. Jij was dat al jaren van Snif. Natuurlijk zei ik ja. ‘Ze is wel een beetje intens he?’ schreef ik voorzichtig terug, op die 1e foto die je me appte, Liv nog in het nest. Die foto sprak boekdelen. ‘JA!’, zei je verliefd. En toen we elkaar ontmoette snapte ik waarom. Zij had jou gekozen. Lady Liv werd niet lang daarna ook verliefd. Op Ruud. Het duurde even voor die liefde wederzijds werd… En ook Snif had ze snel om haar pootjes gewonden

Die ene middag daar op die hei kwam ons gesprek al snel op de honden. En op dat ‘voor als ooit’ nu ineens wel heel erg dichtbij kwam. Uiteraard zei ik ja! op je vraag of ik nog steeds voor Liv wilde zorgen. Me later pas realiserend dat ik dat misschien ook even thuis had moeten overleggen… Dat Drijfje ook bij ons zou kunnen komen wonen was voor mij een no-brainer. Voor jou nog geen uitgemaakte zaak.

Ik ontmoette Driven op het strand van Noordwijk. Hij een slungel-puberhond, die blij was dat z’n grote zus werd afgeleid door Snif, ik aan het begin van wat uit zou groeien tot een meer dan dierbare vriendschap met jou. Door de jaren heen heeft ie mij getraind in spelen met alles wat hij me voor houdt. En heb ik me een breuk gelachen om zijn reacties op de avonturen van zijn dames. Hond en mens. Want ‘Djiess! WHY?!’ is wel een beetje zijn lijfspreuk. Op onze fabuleuze roadtrips was hij de stabiele factor. Wat was dat altijd intens genieten met en van elkaar

De afgelopen twee jaar ben ik er langzaam naartoe gegroeid dat wij echt voor jouw hondjes zouden gaan zorgen. Nu is dat moment bijna daar. En ik hoop met heel m’n hart dat ik je vertrouwen waar kan maken. Het was fijn om de ‘regelzaken’ nog met jou samen te regelen, de afgelopen weken.

Je liefde voor hen overstijgt alles. En de afgelopen tijd werd die liefde nog steeds een beetje groter. Ook bij mij. Waardoor ik geregeld nog even met vochtige ogen naar jullie keek en wat opkomende tranen wegslikte. Ook hoe goedverzorgd je ze bij me achterlaat is allesoverstijgend bijzonder.

Je liefde voor Driven en Liv, je honden die daarboven op je wachten en alle hondjes in het algemeen, gaat niemand ooit vergeten. Je hebt zóveel honden èn mensen wijzer en blijer gemaakt met je lessen, je trainingen, je workshops, je lezingen, je boeken. Maar vooral met wie je bent, wat je doet en hoe je aan alles in het leven een draai weet te geven die past bij jou en bij wie jij bent. Dat is wat ik misschien wel wat ik het meest aan jou en onze vriendschap waardeer: dat jij gewoon jij bent en ik daardoor zo veel makkelijker en meer ik kan zijn.

Lieve Sam, je maakte mijn leven de afgelopen jaren oneindig veel leuker. Met je humor en aanstekelijke lach, met onze fijne gesprekken op de tuinbank, in de auto en het bos, met je aanwezigheid, luisterend oor en relativerend vermogen. Met je lieve vriendenfamilie, die ook mijn familie werd. Met jouw Zijn. Zoveel gedeelde reisherinneringen zijn er ook, zelfs aan vakanties waar we niet eens samen waren. Je adopteerde Snif alsof ze eigen was en leerde me haar lezen. Wat een kadootje was dat. En reken maar dat je nog vaak in m’n oren zal klinken, met alle (trainers)foutjes die ik gewoon weer opnieuw zal gaan maken. Maar dan met jouw Driven & Liv. En wat zal ik nog meer van ze gaan houden. Beloofd!

Dankjewel lieverd. Voor wie je bent. Voor je toevertrouwen van je grootste lieverds. En voor je liefde. Vooral voor je liefde.

Luv you forever

Liefs Rianne

En voor wie tot hier heeft meegelezen:

De komende tijd zal een gekke tijd worden. Voor mij, voor de hondjes en sowieso. Met wennen aan wat niet meer is en hoe het gaat zijn. En daar gaan we onze tijd voor nemen. Wil je echt wat voor me doen? Sla dan de ‘hoe is het met je’ vraag lekker over als je me ziet. Geef me liever gewoon een dikke knuffel, dan deel ik wel wat gedeeld wil. Nodig me uit voor een spontane wandeling. Of voor een kop thee met lekkers. Of alledrie. Kom je bij ons thuis langs? Geef de honden dan de ruimte, ze komen wel naar jou. En misschien het belangrijkste: regel iemand die voor je hondjes zorgt ‘voor als ooit’. Dat geeft rust. Voor jou en je honden

In de zomer van 2024, de dag nadat ik dit bericht op Facebook plaatste, overleed mijn liefste vriendin Sam. Ze had uitgezaaide borstkanker. Het proces rondom haar overlijden was intens, prachtig en rauw. Het gemis nog steeds groots. Zo af en toe deel ik erover. En ik deel over haar honden. Want die wonen nu bij ons. Omdat rouw zoveel meer is dan iemand verliezen om wie je geeft. Vriendschapsliefde. In al haar facetten.

Update 13 augustus 2026

Dat je het niet kan drooghouden als je je eigen woorden terugleest zegt genoeg hé?

Morgen wonen ze twee jaar bij ons, deze muppets. Het blijft onwerkelijk én de realiteit. Het voelt nog steeds als de dag van gisteren dat ik deze post schreef. Waarna ik voor het laatst richting jou reed, om samen je laatste 24 uur door te brengen. Lachend & huilend, zoals we dat samen zo goed kunnen. Met steeds ook een oog op de honden, in de wetenschap dat zij op geheel eigen wijze afscheid zouden nemen om vervolgens een nieuw leven in te stappen.

Intussen hebben we onze eigen draai gevonden in het leven met elkaar. Waarin Opa Drijfje bizar goed gaat voor zijn bijna 15. Hij is Oost-Indisch bejaardendoof en heeft het ‘braafste jongetje van de klas’ imago ergens aan de wilgen gehangen. Dan stiefelt ie op een andere hond af met z’n oortjes naar voren – hoezo haat ik honden?! Of dramt en piept tot ie krijgt wat ie hebben wil. In de ochtend stormt ie de tuin in zonder ons te begroeten, want spelen is nog steeds leven

Lady Liv blijkt niet zo heel veel lady-likes in zich te hebben. Ze is een opperbest moddermonster, jat alles wat los en vast zit en veranderd in 0,001 seconden van lief schattig hondje in een gremlin. Altijd als je er net niet op rekent. Ieniemienie Moppermuis was dan ook al snel haar bijnaam. Inclusief pruillipje… Ze kan kroelen als de beste, het liefst helemaal in je, weet precies te vertellen wat ze wil en krijgt het vaak voor elkaar. En ze blijkt een speurtalent eerste klas. Dat ze niet zo van een natte vacht houdt is ze vergeten als ze water ziet… Zoenen met haar broer doet ze nog steeds op haar allerschattigst, net als dat ze het feilloos aanvoelt als er wat speelt bij mij. She is one of a kind. But nothing like a lady

Ze maken het goed. Daar ben ik van overtuigd. En met alle liefde parkeer ik ze weer bij jou als je uit het niets weer voor me zou staan. Want het blijven voor altijd jouw honden lieve Sam. Met alle liefde die we ze kunnen geven.