Vriendschapsliefde – een ode aan mijn vriendschap met Sam

Vandaag 2 jaar geleden, op 14 augustus 2024, overleed mijn liefste vriendin Sam aan uitgezaaide borstkanker. De afgelopen weken waren onverwacht weer een trip down memory lane. Beginnend tijdens onze vakantie in juni. In deze blog neem ik je mee in mijn gedachten en verwonderingen.

We zouden nog op roadtrip naar Engeland, Sam & ik. Op de dag dat de uitslag van haar laatste scan onze vermoedens bevestigde, was het een van de dingen die ik haar vroeg. En een van de dingen die ze tot haar (en mijn) grote spijt voorbij moest laten gaan. Haar lijf pruttelde tegen met steeds grotere pruttels. En dat konden we alleen maar respecteren. Die laatste maanden trok ze alles uit de kast voor wat nog wél kon. Onze inmiddels traditionele midzomerviering, dit keer met de Heks van Almen en een nachtje strand, was daarin een hoogte- en een dieptepunt. Want we wisten dat dit echt de laatste keer zou zijn. En we zagen hoeveel het haar kostte, ondanks haar wil en de enorme fijnheid en liefde in dat weekend.

Mizomer bij Stonehenge

Afgelopen april bedachten we hier thuis de plannen voor de vakantie. We prikten een week in juni. En ik hoorde mezelf ‘ik wil wel naar Zuid-Engeland’ zeggen. Een plan wat even sudderde, tot ik een tijdje later booking aanslingerde en de data intypte. Hmmm… Vertrekken op 20 juni… Midzomer. ‘Ik wil naar Stonehenge!’ kwam er ineens over m’n lippen. En zo geschiedde. We zochten een huisje in de buurt van Stonehenge, boekten een trein en vlak voor vertrek onderzochten we toch maar eens hoe dat nou zat met Stonehenge en midzomer. Met nog vers in ons geheugen de ‘mislukte’ en heel spontane Stonehenge Midzomer trip van Sam, net na haar diagnose uitgezaaide borstkanker. Ze stond er toen op de dag na de festiviteiten. Iets waar we samen heel hard om hebben gelachen. 

Met geen idee wat te verwachten, vertrokken we 20 juni naar Zuid-Engeland. Stonehenge bleek op alle fronten bijzonder. Het engeltje wat een paar weken eerder uit een van haar jaszakken rolde wilde perse mee – ja, dat willen stenen soms. Dus Sam was mee. We lieten ons na een wandeling midden in de nacht meevoeren tussen de grote stenen, gehuld in spookt blauw licht. Zochten een plekje voor een kop thee en om de tijd te doden, terwijl om ons heen de wereld ontwaakte. Samen met 1000en anderen genoten we van de zon die opkwam, onder enthousiast gejuich. Ik kon me er geen voorstelling bij maken en heb er ook nu nog weinig woorden voor. Dat Sam dicht bij me was, voelde ik des te meer. 

Onverwachte trip down memory lane

Die hele week werd onverwacht een trip down memory lane. We belandden in Salisbury Cathedral. De nieuwe locatie van Old Sarum, waar ik in 2017 met Sam & de honden rondliep. In de Cathedral draaide een filmpje, wat beide plekken met elkaar verbond. En ook onze bezoeken aan New Forest bracht herinneringen boven. Vooral van veel (hemels)water, varens en heel veel paarden. Waar het nu, met ook in Engeland 37 graden, kurkdroog was. Maar de paarden waren er! 

In Winchester hopten we van schaduw naar schaduw (je moet wat als het te heet is voor wat dan ook) en kwamen zo uit bij de oudste boekwinkel van Engeland. Aldus de boekwinkel zelf. Het winkeltje stond op steenworp afstand van het laatste huis van Jane Austen. Een van haar favoriete schrijfsters. Ook een fervent bezoekster van het winkeltje. Binnen ging ik op zoek naar een dichtbundel van Donna Asworth. En die vond ik…

Dragonflies & andere tekens

Ik sloeg het boek open en al gauw viel mijn oog op ‘Dragonflies’. Huh? Maar… Die ken ik niet. En hoezo? Datzelfde oog hield het niet droog toen ik de woorden las, dus hop. Dat boek moest mee. Sowieso, maar nu helemaal. Het gedicht heeft zoveel raakvlakken met alles wat door me heen gaat rondom Sam, dat ik even bij de schrijfster incheckte of het toevallig nieuw was. En dat bleek zo. Toegevoegd aan de herdruk van Loss, na een dierbaar gesprek met haar vriendin. Precies over de tekens die ze ons vooral niet zou sturen na haar dood.

Toen we wat later bij een ruïne onder een kersenboom zaten, kwamen weer de tranen. Stiekem en onbedoeld was ons weekje Zuid-Engeland ook een ode aan Sam en onze vriendschap geworden. Een vriendschap die ik nu nog meer koester. En enorm mis. In alles. Ze voelt zo ver weg nu. En tegelijkertijd zo dichtbij, dat het nog steeds onwerkelijk is dat we vandaag de 2 jaar zonder Sam aantikken. 

Vallende sterren en tranen van liefde

En zoals ze daar aanwezig was, was ze ook de afgelopen weken aanwezig. Steeds even een hallo!, een herinnering, een weekend met (haar en nu ook mijn) lieve vriendinnen, even inchecken met elkaar van verschillende kanten. Met als hoogtepunt afgelopen zaterdag. Toen ik op steenworp afstand van haar oude huis naar de sterren stond te kijken met nog zo’n lieve vriendin. ‘We hebben zo vaak in haar tuin naar die sterren gekeken samen’ zei ik. ‘Zeker in deze tijd van het jaar als de vallende sterren er weer zijn’. En terwijl we dat moment samen stonden te koesteren, vielen er twee sterren naar beneden en drupten tranen van liefde over m’n wangen. 

Ik mis je lieve Sam. En wat ben je nog steeds enorm fijn dichtbij. Met je ‘ik geef geen tekens’… ✨

In de zomer van 2024 overleed mijn liefste vriendin Sam. Het proces rondom haar overlijden was intens, prachtig en rauw. Het gemis nog steeds groots. Zo af en toe deel ik erover. En ik deel over haar honden. Want die wonen nu bij ons. Omdat rouw zoveel meer is dan iemand verliezen om wie je geeft. Vriendschapsliefde. In al haar facetten.