In maart 2025 ging ik voor de 2e keer onder het mes. Een operatie baarmoederverwijdering en om nog aanwezige endometriose te verwijderen. Hoe deze keuze tot stand kwam beschreef ik al eerder in de blog ‘Mijn reis met endometriose – haal dat kippenhoek eruit’. Intussen zijn we ruim een jaar verder. Een wereld van verschil. En een leven zonder pijn en stukken minder moe. In deze blog neem ik je mee in de periode rond de operatie. Waarin ‘geduld’ het motto was.
Wachten, wachten en nog eens wachten…
Zoals ik al eerder schreef waren de weken voorafgaand aan de operatie een zware kluif. Wachten duurt lang. Heel lang. En als je er wegens een rouwproces toch al een tijdje afligt en niet kunt werken, dan mag het allemaal wel wat sneller. In oktober 2024 meldde ik me ziek bij m’n broodfonds. Liefste vriendin Sam was die zomer overleden. En na het afhandelen van alles wat daarbij kwam kijken, vond mijn lijf het wel genoeg. De mist in m’n hoofd werd met de dag erger. En klanten te woord staan, laat staan helpen, was echt geen optie meer. Ziekmelden dus. Met lood in m’n schoenen. En prio bij voor mezelf zorgen.
Omdat ik toch thuis zat, nam ik contact op met m’n gynaecoloog: ‘Ik weet dat ik gevraagd heb om februari, maareh… nu ik toch thuis zit, mag die operatie ook wel eerder. Nu al. Kan dat?’ Bij mijn laatste afspraak begin december werd duidelijk dat het er dat jaar niet meer in zat. Stick to the plan: dan maar februari. In januari nam ik contact op met de planning, want nog niks gehoord. En ik moest nog 3x bellen voor het verlossende telefoontje kwam: we hebben een datum!
Een goede voorbereiding is het halve werk
Dat dat niet met mijn eigen gynaecoloog was, lieten ze bij de planning voor het gemak achterwege. Het was dat ik er naar vroeg. Enigzins overdonderd stuurde ik een mailtje met de vraag hoe dit kan. Want dit is niet wat we hebben afgesproken. Een uur later had ik m’n gynaecoloog aan de lijn én een datum: vrijdag 21 maart. De dag van de lente. Hij heeft een halve dag verlof ingeleverd om mij zelf te kunnen opereren. Want anders werd het pas mei. En nu ik het zo opschrijf word ik er weer door geraakt. Had ik al gezegd dat die man goud waard is? Eindelijk duidelijkheid. Eindelijk zicht op beterschap.
Met een operatie in Maastricht, wat niet echt om de hoek is, en het vermoeden dat ik een nachtje zou moeten blijven, besloten we om een huisje in de buurt van het ziekenhuis te zoeken. Of eigenlijk besloot Ruud dat. Want die zat anders met gedoe van op en neer rijden, honden die ergens moesten ondergebracht en een stresskip (ik). En wat ik in al die jaren leerde: stress is een trigger voor pijn. We vonden een huisje net over de grens, gingen er een dag eerder al heen en ik ging vrij ontspannen de nacht in. Met in de avond nog een heerlijk warm bad nu het nog mocht…
Operatiedag: de baarmoeder eruit & endometriose check
Om 7 uur ’s ochtends moest ik me melden. Na nog een rondje met de honden door het bos nu het nog kon, reden we naar het ziekenhuis. De oxazepam die ik al een tijdje had liggen om me rust te geven was niet nodig. Ik had prima geslapen, voelde me goed voorbereid en had gezonde spanning voor de operatie. In het ziekenhuis werd ik ontvangen met een kaartje van een lieve vriendin. Dat lag voor me klaar en ontroerde enorm. Controles werden gedaan, de arts kwam langs en legde uit wat er ging gebeuren, ik vulde nog een lijst in voor een onderzoek naar pijn. En toen was het tijd.
Het team stelde zich voor en checkte bij me in terwijl de laatste voorbereidingen werden getroffen. Waar ik de vorige keer een kapje op kreeg voor de narcose, kreeg ik nu een injectie. Dat was even schrikken. Ik weet nog dat ik moest ontspannen en werd begeleid naar plekken waar het fijn was. Een paar uur later werd ik wakker op de uitslaapkamer. Dat uitslapen had iets langer geduurd dan gepland. Ketamine en ik gaan blijkbaar niet zo lekker samen… Blijkbaar had ik zo liggen shaken en trappen dat ze me vast moesten houden. Iets waarvan ik nu denk: had me maar gelaten, m’n lijf moest wat spanning kwijt!
Wel adenomyose, geen endometriose
Ik herinner me daarna nog vaag een discussie met een verpleegkundige over pijn, pijnstilling en de impact van medicatie. En dat ik dacht ‘pick your battles’, voor ik weer in slaap viel. M’n arts kwam nog even langs om te vertellen dat de operatie goed was gegaan. M’n baarmoeder was eruit, samen met wat vleesbomen en het vermoeden van adenomyose. Ook m’n eileiders en een eierstokcyste zijn verwijderd. En het mooiste: er is geen endometriose meer aangetroffen. Wat betekent dat bij de vorige operatie in 2020 alle endometriose is weggehaald. Mijn klachten kwamen hoogstwaarschijnlijk echt van m’n baarmoeder af.
Het duurde nog even voor ik zover was dat ik naar de zaal kon. Iets met heel veel slaap… Eenmaal daar appte ik Ruud al vrij snel dat ie beter nog even niet kon langskomen. Een paar minuten later sliep ik weer. Zoals vooraf al ingecalculeerd reageerde m’n lijf pittig op de narcose. De misselijkheid kwam op. En die was erger dan de pijn van de operatie. Want daar had ik goede pijnstillers voor. En het voelde anders in m’n lijf. Alsof er een bowlingbal uit was. Met de kussentjes die ik mee had en het bed dat bijna dubbel kon, creëerde ik een nestje voor mezelf. Waarin ik met enige steun op m’n zij kon liggen.
The days after: rustig aan herstellen & energie terug!
Begin van de avond kwam Ruud langs en maakte ik m’n eerste mini-uitstapje uit bed. Ik zou een nachtje moeten blijven. Wilde dat ook. Ik at wat, dronk cola tegen de misselijk, gooide alles er in 3-voud uit en sliep weer. Gezellig joh, ziekenbezoek na een operatie. In de loop van de avond lukte het om met steun naar het toilet te lopen en tegen middernacht kon ik het zelf. Ha! Mijlpaal! De misselijkheid trok weg en ondanks veel wakker, was het een prima nacht. M’n buurvrouw hield me goed in de gaten. En in de ochtend had ik zelfs ruimte voor een gesprek. Tegen de middag mocht ik gaan. Lekker naar huis!
Eenmaal thuis deed ik veeeeeel dutjes. Elke normale beweging of activiteit leek ineens een reuzenstap. Maar op dag 1 al gedoucht, aangekleed, trap geklommen en wat rondgescharreld in huis en tuin. Het lunchen in de zon was een kadootje. Pijn was te doen, lopen ging oke en eten kon gewoon. En ik wist intussen weer dat je je buik bij echt heel veel dingen per ongeluk gebruikt. En da’s niet altijd fijn… Op dag 3 werd ik al vroeg wakker. Uurtje of 7, Ruud was ook wakker. We keken elkaar aan en ik zei ‘volgens mij heb ik meer energie…’ ‘Ja’ zei hij, ‘dat denk ik ook!’ Het voelde als een klein wonder waar ik niet van had durven dromen.
Het gaat goed…. En dat is me spannend!
Na een dikke week durfde ik het hardop te zeggen: het ging verrassend goed! Met mij, met m’n herstel, met m’n balans vinden, met rondscharrelen in huis. Met een boek in de tuin onder de opkomende kersenbloesem. Maar ook met voor mezelf zorgen, met stukjes wandelen opbouwen, met het animatieteam knuffelen en soms even buiten gooien. Met rustaaaaagggghhhhh aan doen, met voor me laten zorgen, met alvast weer een beetje over het randje van ‘na het herstel kijken’. Als je jaren pijn hebt en moe bent, dan is dat ‘normaal’. Dat er energie was en dat ik me steeds beter voelde, dat was best een beetje spannend.
Het was ook zo anders dan de vorige keer. Toen ging ik enorm fit de operatie in, maar het herstel was echt pittig. Best wat pijn, best wat hersenmist, redelijk snel op de been, lang onderweg naar me echt weer wat beter voelen. Dat voelde nu meteen al anders. Met de eerste week knijp ik in m’n vuistjes. Er is daadwerkelijk wat veranderd in mij. Zowel fysiek als mentaal. M’n lijf heeft minder spanning, voelt zachter en ik word in de ochtend uitgeruster wakker. De pijn is relatief en vooral gekoppeld aan een kluwen darmen die hun weg nog terug naar hun normale plek moeten vinden.
Herstel en herstel: daar zit verschil in
Voor fysiek herstel na een baarmoederverwijdering staat 6-8 weken. Met niet tillen, niet badderen of zwemmen, geen zware klussen doen en niet een trekhond uitlaten. Rustagggggghhhhhh was steeds weer de boodschap voor mezelf hier. Na een week of 8 stond er een controleafspraak. Dus in elk geval tot die tijd: geen gekke dingen en alle rust nemen om m’n lijf te laten herstellen. Gelukkig wist ik van de vorige endometriose operatie nog hoe belangrijk dat was. En hoeveel langer dat het daarna geduurd heeft voor ik me weer goed voelde. Want de 8 weken vanuit het ziekenhuis, bleken ook deze keer weer een schijntje met de realiteit.
De 1e controle bij de arts, begin mei, was goed. Ik mocht weer opbouwen. M’n leven weer gaan leven. De toekomst weer gaan zien en beleven. Zonder baarmoeder, zonder endometriose. Met veel meer energie. En een warm hart. Na ruim een jaar voel ik nog met enige regelmaat dat er wat aan herstel gebeurt vanbinnen. Alsof er in m’n buik kleine verschuivinkjes waar te nemen zijn. Op celniveau bijna. Hoe dat 1e jaar is gegaan, en hoe het werkt als je opnieuw vertrouwen in je lijf hebt op te bouwen, daarover deel ik in ‘Mijn reis met endometriose (3) – Vertrouwen op je lijf’ (komt binnenkort online).
Ondersteuning bij jouw reis met endometriose of adenomyose
Ik deel mijn reis met endometriose en adenomyose omdat er meer bekendheid voor deze belemmerende ziektes mag komen. Nog teveel vrouwen horen van jongs af aan dat menstruatieklachten normaal zijn of dat menstruatiepijn er nou eenmaal bij hoort. Dat is niet zo. En over ovulatiepijn wordt al helemaal niet gesproken. Endometriose komt voor bij minstens 1 op de 10 vrouwen. Adenomyose mogelijk nog vaker. Ken of ben je iemand met hevige menstruatieklachten? Of klachten in de rest van je cyclus die je leven belemmeren? Check dan www.endometriose.nl voor meer info. Je bent niet alleen.
Zoek je ondersteuning in je proces met endometriose, adenomyose of rouw rondom je ziekteproces? Of wil je graag zelf weer de regie terugpakken op je leven met een chronische ziekte? Neem dan gerust contact met me op (vrijblijvende) kennismaking. Dan bespreken we samen wat voor jou het beste passend is op het punt waar je nu bent.
0 reacties