In het kader van ´practice what you preach´ mocht ik vandaag mezelf weer eens bemoedigend aanzetten tot een opstelling. Een hele kleine dit keer. In het bos. En net als elke keer, ben ik weer verbaasd over het grootse effect.
Aanleiding uit onverwachte hoek
Na een bezoek aan de dierenarts met de muppets, schrok ik me zo’n hoedje dat we echt even stoom moesten afblazen. Alle drie. Dus hop naar het bos! Niks aan de hand met hen, gewoon ‘normale’ dingen die erbij horen. Maar wel een duur inschattingsfoutje van mijn kant, waar ik ff niet op had gerekend. En zoals dat dan gaat in mijn hoofd en vast ook in best veel andere hoofden: het inschattingsfoutje wordt een ding. Alle scenario’s die ik anders had moeten doen komen voorbij. En voor ik het weet loop ik op mezelf mopperend door het bos te stampen, met weinig aandacht voor wat er om me heen gebeurt.
Van iets kleins iets groots maken
De honden weten daar dan wel raad mee, met dat gebrek aan aandacht voor hen. Driven was intussen z’n eigen feestje vieren. En in z’n eigen bejaarde wereldje prompt de verkeerde kant op gelopen. Dus hup: Liv en ik op een holletje erachteraan. Gelukkig kwam ie op een fluitje uiteindelijk vrij snel terug. Dat is altijd maar de vraag nu zijn Oost-Indische doofheid ook meedoet op de wandelingen. Toen we halverwege ons rondje waren en hij het voor de 2e keer op een lopen had gezet, kwam de realisatie dat het misschien wel wat met mij te maken had. Niet gek, want mijn hoofd was ergens anders. Druk bezig met iets kleins heel groot maken.
Stilstaan en voelen
Dus: stoppen met mopperen. En gaan voelen. Zoals ik dat ook m’n coachklanten laat doen. Stilstaan. Waarnemen. Wat is er nu écht aan de hand? Waar wil ik van weg? En vooral: wat voel ik in m’n lijf? En ploep: daar was ze. Het kleine meisje wat zo bang is om fouten te maken. Om daarop afgerekend te worden. Om het niet goed te doen. Iets wat ik in het hier en nu nog steeds zo goed herken. Innerlijke delen, vermomd als kindsdelen, geven vaak veel informatie. Over dat wat we aan overtuigingen met ons meedragen. En wat ooit helpend was, maar in het hier en nu vooral beperkend.
Een lijf dat spreekt
Ik stelde haar op, dat kleine meisje. Met een klein boompje, dat druk bezig is een grote boom te worden, als representant. Toen ik op haar plek ging staan, daar bij dat boompje, voelde ik hoe m’n keel werd dichtgeknepen. Beangstigend en benauwend. Hoofd achterover getrokken, schouders naar elkaar toe. M’n lijf voelde duidelijk dat er wat speelde, daar op die plek. Ik nodigde ook een representant uit voor de voorouder waar dit gevoel mee samen hing. Voor wie het toen zo levensbedreigend was om fouten te maken. Want dat het ouder, veel ouder, was dan ik, dat kon ik ook duidelijk voelen. Terwijl ik dit deed, werd het gevoel eerst nog wat sterker. Om vervolgens langzaam op te lossen.
Het effect van de opstelling
Ervoor in de plaats kwam rust. Meer adem in m’n borstkas. Het innerlijke gemopper was weg. M’n glimlach kwam terug. En ik moest er hardop om grinniken. Want zo gaat dat, met opstellingen. De honden scharrelden een stukje verderop. Ik bedankte m’n representanten in het bos. Lachte nog eens naar mijn kleine meisje. Een klein meisje ik steeds beter leer kennen en kan waarderen. En we dribbelden samen verder. Concluderend dat de ramp toch niet zo groot is. De regen die intussen zachtjes drupte deerde niet. Eenmaal terug bij de auto was de rust er nog steeds. En besefte ik weer hoeveel impact zo’n kleine opstelling kan hebben.
Werken met innerlijke delen
Het duurde even voor ik haar durfde te ontmoeten, mijn kleine meisje met al haar delen. De eerste keer in een opstelling wist ik me echt geen raad. Ik vond het best spannend, die kwetsbare stukken van mezelf te zien. En nu, nu weet ik haar steeds meer te waarderen. Het blijft spannend op sommige momenten. Maar ik weet ook wat het kan brengen, als ik haar en alle kwetsbaarheden bij me kan nemen. Vaak kan dat al met een enkele beweging, zoals in deze kleine opstelling. Soms is er wat meer voor nodig.
Zelf een opstelling ervaren?
Ook in opstellingen met klanten werk ik regelmatig met innerlijke delen. Uit de vraag blijkt dan al dat er een overtuiging van een jonger deel aan het werk is. En soms komt er een innerlijk kindsdeel opduiken terwijl we met het vraagstuk bezig zijn. Zoals vandaag ook bij mij gebeurde. Het werken met innerlijke delen geeft een mooi inzicht in wat er in je binnenwereld speelt zonder dat je het in de gaten hebt. Door dat een plek te geven, kan iets wat vast zit weer in beweging komen.
Wil je dit zelf ervaren of ben je benieuwd naar wat een opstelling voor jou kan doen? Neem dan gerust contact op voor een afspraak of plan kennismaking.
0 reacties